آیا میکروب ها از فضا به زمین می آیند؟

به گزارش ایسنا،نگرانی تو تک حراست از زمین و فروپاشیدن آن همواره وجود داشته است. برای جلوگیری از آلودگی زمین، اسلوب های بسیاری متشابه نگه داشتن فضانوردان در قرنطینه پس از سفر فضایی نمایش می شوند. این در حالی است که آژانس های فضایی تو بکلی جهان تقلا دارند تا نمونه های بیشتری را از مقاصدی مانند سیارک های متفاوت، ماه و مریخ بوسیله زمین بیاورند. دانشمندان با توجه به این موضوع، این حدس را تو نظر می گیرند که اگر میکروب های فرازمینی را بوسیله زمین بیاوریم، چه اتفاقی عارض خواهد داد.

دانشمندان در یک دوره، همگی میزان های غیرزمینی را بوسیله نشانی خطرهای بالقوه زیستی در نظر گرفتند. ناسا فضانوردان ماموریت “آپولو”(Apollo) را پس از بازگشت به زمین قرنطینه کرد. هنگامی که این آژانس فضایی به تجسس نمونه های جمع آوری شده از سطح ماه پرداخت و دریافت که تو این نمونه ها حیات وجود ندارد، بسیاری از پروتکل های ایمنی را بر گذاشت.

شاید در محیط حیات حیات داشته باشد

معاینه های صورت گرفته تو تک مریخ علامت می دهند که احتمالا درون گذشته مریخ، حیات حیات داشته است و امکان دارد که اکنون حزن در مخازن زیر سطح این سیاره، وجود وجود داشته باشد. بدین ترتیب، امکان پذیر است که ریزارگانیسم های زنده نیز داخل مریخ وجود داشته باشند و بوسیله همراه معیار های جمع آوری شده از سطح این سیاره، به زمین رویه پیدا کنند.

با اضافه تعداد ماموریت ها، بوسیله احتیاط بیشتری نیاز است. دانشمندان درون تجسس های اخیر، ریزارگانیسم هایی را یافته اند که می توانند داخل مکان های غیر میزبان همچنین حی بمانند.

حتی روی زمین نیز مقدور است که چنین اتفاقی رخ دهد. برای نمونه، ممکن است که گاهی در معادن طلای آفریقای جنوبی، حفاری صورت بگیرد و پس از حفاری درون یک صخره، ذخیره ای از آب به دست بیاید که سال ها در آنجا بوده است و میکروب هایی نیز درون آن حیات دارند. اگر گرما و نور کافی بخاطر این میکروب ها فراهم شود، شاید بتوانند رشد کنند و به زندگی خود امتداد دهند.

بسیاری از ماموریت هایی که برای مطالعه ماه و مریخ صورت می گیرند، با فرستادن فضاپیماها به این نواحی ایفا می شوند. فضاپیماهای مورد نظر، نمونه هایی از سنگ های ماه و مریخ را به زمین می آورند تا مورد بررسی قرار بگیرند. امکان پذیر است که این نمونه ها، حامل همراهان فرازمینی باشند و آنها را بوسیله محیط زمین وارد کنند. بنابراین، لازم است تا قوانین و سیاست هایی بود داشته باشند تا جلوی ورود میکروب های احتمالی را به زمین بگیرند.

فضانوردان باید قرنطینه شوند

ناسا می تواند برای این طرح های آزمایشی، نگاهی بوسیله گذشته خود داشته باشد. هنگامی که فضانوردان آپولو از سطح ماه بازگشتند، شکل فضایی آنها در گرد و غبار ماه پوشیده شده حیات. ناسا در حال حاضر همچنین باید ترکیبات موجود در میزان های جمع آوری شده از ماه را مورد مطالعه قرار دهد تا ذراتی را که سربزرگی بالقوه ای بخاطر سلامت مردم به شمار می روند، خبر درنگ.

آزمایشگاه هایی که قرار است بخاطر وارسی این مقیاس ها مخلوق شوند، باید محدودیت ها و پروتکل های خاصی را درون رویت بگیرند و طراحان در تاسیس این آزمایشگاه ها باید پیشرفته ترین آزمایشگاه ها را در دیدن داشته باشند.

برنامه تاسیس چنین تجهیزاتی در مشت رفتار است ولی مانند سایر پروگرام های مربوط به فضا، به سال ها زمان نیاز دارد تا بوسیله نتیجه برسد و هنوز باید مورد معاینه قرار بگیرد. در هر حال، حیات محدودیت ها نباید علت نگرانی شود. آژانس های فضایی سعی دارند که این کار را با احتیاط فراوان انجام دهند اما دلیل این احتیاط، اضطراب از تصرف زمین توسط میکروب های فضایی نیست زیرا هنوز شواهد علمی قابل توجهی تو مورد این موضوع حیات ندارد.

تجهیزاتی که طی سیر اکتشافی بوسیله فضا فرستاده شده اند همچنین باید بوسیله دقت ضدعفونی شوند تا آلودگی های احتمالی را به زمین بیدار نکنند. متخصصان باید اطمینان حاصل کنند که همگی آلودگی های بیولوژیکی بوسیله طور طولانی پاکسازی شده اند.

آژانس های فضایی بکلی دنیا از جمله ناسا و آژانس فضایی اروپا با یکدیگر همدستی می کنند تا آزمایشگاه های ایمنی جدیدی بسازند که به حراست از زمین در برابر هرگونه میکروب احتمالی که شاید طی عهده دار شدن های فضایی به زمین وارد شوند، کمک کنند. این آزمایشگاه ها، پروتکل های ایمنی و فناوری های مورد استفاده آزمایشگاه های خاص را در پهلو دارند که معمولا برای پیشگیری از شیوع بلای ناگهانی های عفونی مانند ابولا و کووید-۱۹ به کار پژمان می شوند. همچنین این آزمایشگاه ها، برگ موسوم به “اتاق مبرا”(Cleanroom) را نیز شامل می شوند. اتاق تمیز، به محیطی گفته می شود که بخاطر پژوهش های علمی و صنعتی مورد کاربرد راحتی می گیرد و میزان آلاینده های زیست محیطی آن، بسیار پایین تر از اندازه معمول آلاینده ها در یک فضای بسته است.

محافظت از سیاره

“محافظت از سیاره”(Planetary protection)، علمی است که پرگیر محافظت از اجرام منظومه شمسی داخل طبق آلودگی های زمین و نگهداری از زمین درون برابر شکل های احتمالی حیات بی جنبش در سایر اجرام مطرح می شود.

بخش مراقبت از سیاره درون ناسا، با به کارگیری و توسعه برنامه هایی که برای حراست از زمین و محیط های اکتشافی انجام می شوند، اکتشاف درون منظومه شمسی را ارتقا می بخشد. سیاست ها و پروتکل های محافظت از سیاره، اکتشافات علمی مصون را تضمین می کنند. این سیاست ها با هدف اطمینان از کنترل آلودگی دیگر سیارات توسط ارگانیسم های زمینی که به واسطه فضاپیما به آن وارد می شوند و همچنین پیشگیری از عواقب ادخال آلودگی و ارگانیسم های احتمالی از سیارات دیگر به زمین صورت می گیرند.

آلودگی بین سیاره ای

“آلودگی بین سیاره ای”(Interplanetary contamination)، به آلودگی های زیستی گفته می شود که به واسطه اکتشافات فضایی و دخول فضاپیماها بوسیله سیارات واقف می شوند.

در موضوع آلودگی بین سیاره ای، تمرکز حقیقی بر زندگی میکروبی و نحو های متصرف بالقوه است که امکان دارد هنگام تصدی ها، بوسیله همراه فضانوردان یا مقیاس های جمع آوری شده به زمین بیایند.

اگرچه تاکنون میزان ای از حیات فرازمینی کشف نشده است ولی امکان دارد که چندین جا خارج از زمین وجود داشته باشند که حیات میکروبی را شامل شوند و رشد میکروب ها در آنها امکان پذیر باشد. اگر وجود فرازمینی وجود داشته باشد، می تواند با نمونه های جمع آوری شده به زمین متوجه شود و توانایی آلوده کردن زمین را نیز خواهد داشت. این موضوع، نگرانی هایی را درون مورد سفرهای اکتشافی فضایی به همراه دارد.

انتهای پیام